فهرست

مجتبی طاهری

دسته‌بندی

آمار
  • 0
  • 104
  • 33
  • 90
  • 25
  • 73,432
  • 15,386

زباله سر چهار راه

دم دمای صبح بود. هوا تازه گرگ و میش شده بود. هاشم ، سحرخیز ترین رفتگر شهر با جاروی دسته بلندش کرت و کرت و کرت خاک های کوچه را تار و مار می‌کرد. به سر چهار راه که می رسید به ترتیب کوچه ها را از سمت راست به چپ جارو می کرد. این یکی از قوانینی بود که او برای خودش وضع کرده بود. قانونی که پس از سالها نظافت محله حتی یک بار هم آن را زیر پا نگذاشته بود.

 نبش کوچه ی سمت چپ جایی بود که اهالی محله زباله هایشان را آنجا می گذاشتند تا هاشم پس از جارو کشیدن هر چهار تا کوچه آنها را با فرغونش با خود ببرد.

 آن روز سر چهار راه که رسید، سر کوچه سمت چپ کنار زباله ها چشمش به یک ساک قلمبه افتاد. به نظر نمی رسید زباله باشد و کسی آن را دور انداخته باشد. کنجکاو شد تا درون آن را وارسی کند .اما ابتدا باید کوچه سمت راست را جارو می کرد.

شروع کرد به جارو کشیدن کوچه سمت راست. اما بیشتر از چند قدم جلو نرفته بود که با خودش گفت حالا این قانون آن قدرها هم مهم نیست. یک بار که به جایی بر نمی خورد. سری به علامت تایید تکان داد. برگشت و جاروی بلندش را به دیوار کوچه تکیه داد .نشست و ساک را باز کرد. دهانش از تعجب باز ماند و ضربان قلبش تند شد. به اطرافش نگاه کرد. چشم هایش را با پشت دستهایش مالید و دوباره به آنچه درون ساک بود خیره شد .

ساک پر بود از اسکناس های صد تومانی تا نخورده. با زحمت زیپ ساک را بست. جارو را همان جا کنار دیوار رها کرد و به سمت خانه اش دوید. وقتی به خانه رسید طوری که رعنا بیدار نشود یک راست به زیر زمین رفت . ساک را در پستو و زیر آت و آشغال های تلنبار شده مخفی کرد. بعد خیلی آهسته و پاور چین از در بیرون رفت و با عجله به سر کار خودش برگشت .

جارو را از کنار دیوار برداشت . کوچه ها را یکی پس از دیگری جارو کرد. کار که تمام شد یک دانه نان سنگک و یک دست کله پاچه خرید و به خانه رفت . این بار با سر و صدا و خنده و آواز وارد حیاط شد. همانطور که از پله ها ی حیاط بالا می رفت رعنا را صدا می کرد.  رعنا که تازه از خواب بیدار شده بود و خمیازه می کشید از او پرسید:” چه خبرته اول صبحی؟ کبکت خروس می خونه!”. هاشم که حالا دیگر سر از پا نمی شناخت گفت:” بیا سفره رو بنداز که بخت بهمون رو کرده”.

 همانطور که صبحانه می خوردند هاشم سیر تا پیاز ماجرا را برای همسرش تعریف کرد. رعنا که متوجه شد هاشم قصد ندارد پول را به صاحبش برگرداند لقمه ای که دستش بود را زمین گذاشت و گفت : ” غیر ممکنه بذارم این پول حروم رو وارد زندگیمون بکنی”.

هاشم گفت:”حروم کدومه زن؟ معلوم نیس این پول مال یه دزد یا قاتل فراری یا یه ساواکیه که می خواسته اونو از مملکت ببره بیرون. و گرنه کدوم آدم عاقلی این همه پولو میذاره روی آشغالا.خدا خواسته که دست ما بیفته تا یه خونه کوچیک بخریم و بچه هامونو توش بزرگ کنیم و از این فلاکت و مستأجری نجات پیدا کنیم.”

رعنا هر چه تلاش کرد نتیجه ای نگرفت. آخر سر کوتاه آمد و گفت : “حالا می خوای باهاش چیکار کنی؟”. هاشم گفت:” فعلا یه چن  وقتی توی زیرزمین قایمش می کنم تا آبا که از آسیاب افتاد می برمش بانک و یه حساب پس انداز باز می کنم . بعدش هم یه فکری برای خرج کردنش می کنیم دیگه.” پول ها رو شمرد. پنجاه هزار تومانی می شد. یک چاله توی زیر زمین کند و ساک رو چال کرد و با کمی سیمان روی آن را پوشاند.

یکی دو سالی از آن ماجرا گذشت. یک روز هاشم با خودش گفت که الان دیگر وقتش است که پول ها را به بانک بسپرد تا سر فرصت با آن خانه ای بخرد. برای همین به اتفاق رعنا گشتند و گشتند تا خانه ای با حیاطی بزرگ و سه اتاق خواب به قیمت چهل هزار تومان پیدا کردند. قرار شد نصف مبلغ را نقد و مابقی را در محضر هنگام انتقال سند بپردازند.

هاشم دست به کار شد و شروع کرد به کندن زمین. ساک رو بیرون آورد و راهی بانک شد. اول صبحی بانک خلوت بود. ساک را جلوی پیشخوان بانک گذاشت و دسته دسته پولها را درآورد و مقابل تحویل دار بانک قرار داد.

تحویل دار بانک چند ثانیه ای به هاشم خیره شد. بعد به پشت سر رفت و با رئیسش گفتگویی کرد. تا برگشتن تحویل دار، هاشم از ترس مانند بید می لرزید. خدایا چه اتفاقی قرار است بیفتد؟. تحویل دار بانک برگشت و با خنده گفت: ” آقا تا الان کجا بودید؟ نکنه از اصحاب کهف باشید.”

هاشم متعجب و ترسیده پرسید: “چطور مگه؟!”.تحویل دار گفت:” آقا این اسکناس ها مدت هاس که دیگه اعتباری نداره و اسکناسهای جمهوری اسلامی جایگزین اون ها شده”.

رعنا مشغول خوردن صبحانه بود. آه می کشید و زیر لب می گفت: ” خدا داده به ما مالی، یه خر مانده سه تا نالی”. توی حیاط آتشی بر پا بود و هاشم غمگین و متفکر در حسرت می سوخت و پول ها را درآتش می انداخت.

مطالب پیشنهادی
لطفا «دیدگاه» خود را بنویسید:

2 دیدگاه

  1. سلام. به نظرم داستان میلنگه.
    اولا اینکه چطور ممکنه هاشم و زنش ندونن انقلاب شده یا ندونن پولی که هر روز باهاش زندگی رو سر می‌کنند تغییر کرده و پول‌های قبلی دیگه اعتباری ندارند؟
    دوم اینکه اصلا چرا به بانک رفتن؟
    به نظرم اگه ایده‌ای داشتید در این مورد باید تو داستان شرح داده بشه که چرا نمی‌دونستن و چرا به بانک رفته بودن.

    1. با سلام. پول رایج کشور بعد از یکی دوسال که از انقلاب گذشته بود به تدریج عوض شدند. از طرفی چون پول در ساک بوده فقط مبلغ اون در ذهن هاشم و همسرش مونده و نه شکل اون. و برای افتتاح حساب و نگهداری پول در بانک به اونجا رفتن تا سر فرصت از اون استفاده کنند.
      به هرحال ممنونم از نقدتون. سعی می کنم این موارد رو اصلاح کنم.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.