باران می‌آید قطار می‌رود  من می‌دَوم تو می‌روی  من می‌مانم در حسرت بوسه‌ی واپسین قطار می‌رود تو می‌روی و خاطره می‌شود عطر لبخندت هنگام وداع قطار، اندوهِ رفتن است در امتداد بدرقه‌ای طولانی نوشته‌های مرتبط همین آدم‌هابدرقهپتوهای خاکستریدریا همیشه آبی نیستبرای یاسمینمچاله‌های ساده و نجیبدعای