پرده را کنار میزنم و به خیابان نگاه میکنم. «زیبای خفته پا شو، پنجره رو وا کن، ببین شهریور اومده.» بیآنکه چشمهایت را باز کنی، غرغرکنان میگویی: «خب اومده که اومده. بذار بخوابم.» «پا شو، دختر شهریور.» کمی چشمهایت را باز میکنی و نگاهم میکنی. «چیه؟ این اسم جدیدمه؟» «مگه بده؟ شهریور یعنی میتونی تابستون و پاییز رو با هم حس کنی.» با حوصلهای خوابزده میگویی: «تو همیشه برای آدما اسم میذاری.» «نه برای همه. خب هر کسی چند تا ویژگی داره. منم اسمهاشون رو از همونا انتخاب میکنم.»
“همیشه حق با مشتری است“. این جملهای است که هنوز چه در جایگاه یک کارمند و چه به عنوان مشتری تکلیفم را با آن روشن نکردهام. طرح تکریم ارباب رجوع بسیار پیش میآید که یک مشتری درخواست انجام کاری از کارمندی را میکند که منطبق بر قوانین و مقررات جاری آن موسسه یا سازمان نمیباشد. هنگام مواجهه با پاسخ منفی، غافل و یا حتی آگاه از وجود محدودیتهای قانونی و فنی، خود را مُحق میداند که بددهنی نموده و خشنترین واکنشها را از خود بروز دهد. از اینرو که به احتمال زیاد یک جایی تعبیری
پرده را کنار میزنم و به خیابان نگاه میکنم. «زیبای خفته پا شو، پنجره رو وا کن، ببین شهریور اومده.» بیآنکه چشمهایت را باز کنی، غرغرکنان میگویی: «خب اومده که اومده. بذار بخوابم.» «پا شو، دختر شهریور.» کمی چشمهایت را باز میکنی و نگاهم میکنی. «چیه؟ این
بر دیوار اتاقم تصویر هیچ قهرمانی نیست، نه پادشاهی، نه ابرقهرمانی و نه انسانی اسطورهای. من جهانم را با آدمهای معمولی ساختهام. آدمهایی که عشق را باختهاند، تنهایی را در آغوش گرفتهاند، از پا افتادهاند و گاهی، چون کودکیازیادرفته، در چهارراهی از زندگی چشمبهراه کسی ماندهاند که هرگز نمیآید. در
روایت فرار جولیا از اردوگاه آشْویتس بیست و یکم ژانویه ۱۹۴۴ ، زنی از سرما خود را در آغوش گرفته بود. سرد بود و مهگرفته. تاریک و خاموش. اردوگاه در خوابی فرو رفته بود که بوی مرگ میداد. شب، زنی را در خود میفشرد که دیگر چیزی برای ازدستدادن نداشت.
دیوانگی تعبیری است از آن چه که بر یک نویسنده میگذرد. نویسنده کسی است که به گونهای دیگر میاندیشد. او چیزی برای خود نمیخواهد الا احساس رهایی از زیر بار آنچه در ذهن او سنگینی میکند. مینویسد تا دیگران را به شکل خویش در بیاورد. او شیدا است. به وجد
پرده را کنار میزنم و به خیابان نگاه میکنم. «زیبای خفته پا شو، پنجره رو وا کن، ببین شهریور اومده.» بیآنکه چشمهایت را باز کنی، غرغرکنان میگویی: «خب اومده که اومده. بذار بخوابم.» «پا شو، دختر شهریور.» کمی چشمهایت را باز میکنی و نگاهم میکنی. «چیه؟ این
بر دیوار اتاقم تصویر هیچ قهرمانی نیست، نه پادشاهی، نه ابرقهرمانی و نه انسانی اسطورهای. من جهانم را با آدمهای معمولی ساختهام. آدمهایی که عشق را باختهاند، تنهایی را در آغوش گرفتهاند، از پا افتادهاند و گاهی، چون کودکیازیادرفته، در چهارراهی از زندگی چشمبهراه کسی ماندهاند که هرگز نمیآید. در
