روی یکی از نیمکت‌های ردیف دوم نشسته بود. چشم‌هایش را با خود آورده بود. همان چشم‌هایی که آن‌قدر زیبا بودند که گمان نمی‌کنم به غیر از زیبایی چیز دیگری را دیده باشند. به جایی در دور‌دست خیره شده بود. جایی که هیچ جا نبود. آیا در عمق آن نگاه‌های بی‌هدف رازی نهفته داشت؟ مراسم تمام شد. کلیسا خالی شد. هنوز سر جایش نشسته بود. به سمتش رفتم. گفتم: «آنجلیکا نمیخوای بری خونه؟» گفت: «پدر! می‌خوام اعتراف کنم.» گفتم: «خداوند گناهان همه‌ی ما رو ببخشاید.» گفت:«می‌تونم به گناه نکرده هم اعتراف بکنم؟» گفتم: «گناه در قلب ما شکل می‌گیره. تصمیم می‌گیریم و انجامش می‌دیم. آیا تصمیم گرفتی نافرمانی خدا رو در پیش بگیری؟» گفت:«من بیمارم. سرطان

پدرم کارگر بود. پول‌دار نبود. معلم هم نبود. اما مهربان بود. همیشه بوی سیگار می‌داد. روزی یک پاکت می‌کشید. یک روز زر، روزی شیراز، گاهی هما و شاید هم اُشنو. دست‌های زبرش را روی صورتم می‌کشید. وقتی به چشم‌های سیاهم نگاه می‌کرد نگاهش پر از مهربانی بود. می‌پرسید: «این دختر ناز، دختر کیه؟» خودم را لوس می‌کردم و می‌گفتم: «دختر بابا.» آن‌وقت چشم‌هایش از شادی برق می‌زد و تمام لذت دنیا را سر می‌کشید. جمعه‌ها با دوچرخه‌ی بیست‌و‌هشت دو‌تنه‌اش من را به خیابان می‌برد. یک‌وری روی تنه‌ی دو‌چرخه‌ می‌نشستم و دودستی فرمان استیلش را می‌گرفتم. باد به صورتم می‌خورد و موهایم را به این‌ور و آن‌ور تکان می‌داد. می‌گفتم: «بابا تندتند پا بزن.» و او