خوب نوشتن با افزایش دایرهی واژگان
1401/02/01
خوبنوشتن و خوبگفتن بدون افزایش دایرهی واژگان به نظر دشوار بوده و چیزی کم خواهد داشت. یکی از راههای فراگیری آن، واژهبرداری از نوشتههایی است که میخوانیم و به کاربردن آنها در گفتار و نوشتارمان میباشد. قبل از شروع، واژهها را به سه دسته میتوان تقسیم کرد: همانطور که آگاهید همیشه از واژگان دستهی اول در گفتار و نوشتارمان استفاده میکنیم. معنی آنها را میدانیم و به آسانی برای گفتوگو از آنها بهره میبریم. واژگان دستهی سوم به علت دور از ذهنبودن و سپریشدن زمانی طولانی از کاربرد آنها، برای مخاطب ناآشنا بوده و در انتقال پیام اختلال به وجود خواهند آورد. معانی این واژهها را میتوان در نوشتههای قدیمی یافت و گاهی حتا در
قطار، اندوهِ رفتن است
1401/01/22
باران میآید قطار میرود من میدَوم تو میروی من میمانم در حسرت بوسهی واپسین قطار میرود تو میروی و خاطره میشود عطر لبخندت هنگام وداع قطار، اندوهِ رفتن است در امتداد بدرقهای طولانی
مغلطهی فضل فروشی
1401/01/09
یکی از مُغالطاتی که در گفتگوهای روزانه به فراوانی شنیده میشود مغلطهی فضل فروشی است. در این نوع مغلطه فرد میکوشد ناتوانیاش در ارایه یک استدلالِ درست و منطقی را با بیان عباراتی قلمبه و ناآشنا بپوشاند. بهعنوان مثال اگر در مورد گزارهای از وی توضیحی خواسته شود با گفتن عبارت ” این که اظهر من الشمس است” خود را از توضیح بیشتر معاف میکند. یا به جای اینکه بگوید همهی انسانها خود را دوست دارند میگوید: “حب الذات در انسان مفطور است”. او میخواهد نتیجه دلخواهش را از آن گفتگو بهدست بیاورد. برای همین عباراتی دشوار و دهانپرکن را در کلام خود میگنجاند تا خود را فردی با فضل و کمالات و باسواد نشان
چرا با غریبهها مهربانتریم تا با نزدیکان خود؟
1401/01/04
در جامعه افرادی را میتوان دید که در خانه با اطرافیان خود برخوردی آمیخته با عصبانیت و تندخویی داشته اما در سطح جامعه رفتاری متشخصانه و پر از آداب و رسوم اجتماعی دارند. به منظور بررسی علتهای این دوگانگی میتوان سطح تماس و ارتباطمان با دیگران را به سه دسته تقسیم کرد : ۱- سطح تنهایی: در این سطح هیچگونه ارتباط مستقیم و چهره به چهرهای با دیگران نداشته و بصورت کاملاً انفرادی ساعات و یا روزهایی را در تنهایی به سر میبریم. در این سطح، آداب غذا خوردن، خوابیدن و سایر رفتارهایمان بستگی به میزان راحتی و دسترسی به امکانات لازم برای رفع نیازهایمان دارد. ۲- سطح نزدیکان: در این سطح با افراد خانواده،
شادی خود را به رنج دیگران گره نزنیم
1401/01/01
نیمه شعبان بود و جشنی در سراسر کشور به راه افتاده بود. در هر جایی و سر هر کوچهای بساط شربت و شیرینی برقرار بود. از خیابان فرعی به خیابان اصلی پیچیدم. جمعیتی شادان و خوشحال گرد هم جمع شده بودند. ماشینها با زحمت از میان جمعیت عبور میکردند. گلوگاه ساخته بودند. فریاد میکشیدند و هلهله سر میدادند. خیابان یکطرفه بود راه برگشتی وجود نداشت. بهناچار با تکان دادن دست از میان جمعیت عبور میکردم. آنها هم دست تکان میدادند. صدای ضربههای دست و مشتِ جمعیت را روی کاپوت و سقف ماشین میشنیدم. یکی پا را فراتر گذاشته و با چیزی فلزی شبیه به یک کلید ضربهی محکمی به درِ ماشین وارد کرد. اصلن به
