عصر‌های تابستان، آن‌جا که خورشید، خسته از تابیدن، راه خانه‌اش را در پیش می‌گرفت روی تاقچه‌ی پایین پنجره می‌نشست. گوشه‌ی پرده را به کناری می‌زد. می‌دانستم آن‌‌جاست. او را نمی‌دیدم اما حضورش را حس می‌کردم. سر‌به‌زیر بودم و خودم را به ندیدن می‌زدم. فوتبال بازی می‌کردیم. جَو‌گیر می‌شدم و تمام تلاشم را می‌کردم که بی‌عیب و نقص بازی کنم. بازی‌ام چه‌قدر خوب شده بود. مقصودم فقط پیروزی نبود. گل می‌زدم تا دلبری کرده باشم. می‌کوشیدم سنگ تمام بگذارم. چهار‌چشمی حواسم به رفتارم بود. نکند زمین بخورم و ضایع شوم. به گونه‌ای بازی می‌کردم که پنداری از تلویزیون تماشایم می‌کنند. گل می‌زدم و شادمانی می‌کردم. دزدکی نیم‌‌نگاهی هم به پنجره می‌انداختم. چه خوب که هنوز آن‌جا