مسابقه با نتیجه‌ی یک‌ بر‌ صفر به پایان رسید. برای خروج از ورزشگاه غوغایی بود. با سرعت خود را به پارکینگ ورزشگاه رساندم. می‌دانستم قرار است چه اتفاقاتی بیفتد. عده‌ای با پرچم و لباس‌های آبی‌رنگ و گروهی با رنگ قرمز این‌طرف و آن‌طرف می‌رفتند. فحش‌های رکیک رد و بدل می‌‌شد. صندلی‌های تماشاچیان از جا کنده می‌شد. تکه‌های آن در محوطه‌ی پارکینگ هم به چشم می‌خورد. پاره‌شدن صندلی و خرد‌شدن شیشه‌ی اتوبوس‌های رو‌به‌روی ورزشگاه روی‌دادی قابل پیش‌بینی بود. به‌آرامی و محتاطانه راه خود را درمیان جمعیت باز می‌کردم. لبخندی بی‌طرفانه به صورتم داشتم. شیشه‌ی سمت راست ماشین پایین بود. صدای انفجاری در درون ماشین، شوکه‌ام کرد. ترقه‌ای داخل ماشین پرت شده بود. کمی جلوتر عده‌ای چماق‌‌به‌دست

نوزده، هجده، هفده، هنوز ترمز دستی بالاست. نیم‌کلاچ و گازهای پی‌در‌پی، دور موتور از ۳۰۰۰ بالاتر می‌رود.ماشین همچون سگی حمله‌ور به جلو می‌تازد. اما افسارش او را سر جایش نگه می‌دارد. هفت، شش، پنج، دستی را می‌خواباند و گاز را می‌چسباند. کمی آن‌طرف‌تر جیغ ترمز بلند می‌شود . صدای مچاله‌شدن ورق‌های آهن و خرد‌شدن شیشه نگاه‌ها را به سمت خود می‌چرخاند.  حالا دیگر چراغ ، سبز شده است. راننده‌ها دست‌به‌یقه شده‌اند و یک‌دیگر را هل می‌دهند و ناسزا‌باران می‌کنند. مردم به دور آنها جمع شده و آنها را جدا می‌کنند.  برخی هم به تحلیل صحنه‌ی حادثه و به شناسایی مقصر می‌پردازند. یکی این طرفی است و دیگری آن طرفی. راننده‌های عصبانی گوشی‌به‌دست به ماشین‌های‌شان نگاه