پاسخ‌دادن به پرسش‌های فراوانی همچون آن‌چه در بالا دیدید نیازمند پرداختن به نظریات گونه‌گون اخلاقی است. بایدها و نبایدها قید‌هایی است که در گفت‌وگوهای روزانه بسیار به کار برده می‌شود. به‌عنوان مثال وقتی از کسی می‌خواهیم کاری “درست” را انجام دهد از کلمه “باید” بهره می‌بریم یا با به‌کارگیری کلمه “نباید” عدم تمایل خود از کاری که به نظر “نادرست” می‌آید را آشکار می‌نماییم. این‌گونه است که متوجه می‌شویم بسیاری از اعمال‌مان ارزش‌گذاری شده‌اند. همچنین است وضع قوانین و مقرراتی که به منظور امر و نهی صورت می‌پذیرد. پذیرش این قوانین طبق معمول بدون پرس‌وجو شکل می‌گیرد. اگر از سر کنج‌کاوی

جهان هستی پر است از روابط علمی، علّی و گاه عجیب و غریب. محیط پیرامون ما نیز تا آن‌جایی که به ساحت تجربه‌ی ما درآمده است به نسبت کل هستی سرشار از نادانسته‌هاست. پیش از حرکت به سوی دانایی و حقیقت، چیزی که مهم است احساس نیاز به دانستن و شرم‌آور بودن نادانی است. اگر به جست‌وجوی حقیقت باشیم می‌باید پندار یقین را زیر پا بگذاریم. گاهی توهّم دانایی آن‌قدر عمیق و راسخ می‌شود که به یقینی کور تبدیل می‌گردد. حقیقت‌یافتگی بدون رنج میسر نمی‌گردد. حقیقت نه آن‌ است که جمعی بر آن اجماع و اتفاق دارند. آدمی نیازمند دست‌یابی به