صلیب، یادبود رنجِ آدمی است نگاه کن که چگونه مصیبتبار تا قربانگاه بر دوشِ زخمخورده میکِشد چلیپایِ رنج خویش را تا کِی جان از کف بگذارد و کجا بار بر زمین نهد این آدمیزادهی رنجور، در انتهای هستی درد، قامت درختی است برایستاده در شمایل صلیب چلیپایِ بهزنجیردرآمده آراسته، به غفلت به گریبانِ آدمی
خاستگاه نظام فکری مردسالارانه دیرینگیاش به درازای تاریخ بشری است و شوربختانه تا ابد امتداد خواهد یافت. شاید در ویترین جوامع مدعی دموکراسی اندکی سیمای زنان و حقوق آنها بزک کرده و زراندود به چشم بیاید اما در لایههای ناپیدای همین جوامع متمدن و مترقی بسی نامردمیها بر زنان روا داشته میشود. سخن گفتن از این نظام فکری و به نقد کشیدن آن به معنای مبرا بودن گویندهی آن از اَعمال و افکار مردسالارانه نیست. تفاوتی هم ندارد که گوینده مرد باشد یا زن. جدای از هستهی ظالمانه و بهرهکشانهی این تفکر آنچه که به شکل تبعات و رسوبات فکری آن
لابد جملهی مشهور” هر انسان کتابی است چشمبهراه خوانندهاش” را شنیدهاید. سعی کردم در ذهنم باطل بودن این گزاره را به اثبات برسانم. به گوشهگیری، و میل به تنهایی برخی از آدمها فکر کردم. کسانی که بر این باورند که باید به تنهایی خو کرد و از جامعه و اطرافیان خود گریزان بود. با بررسی شیوهی زندگی این افراد متوجه خواهیم شد که آنها بهطور کامل با دیگران قطع ارتباط نکرده و به هر حال با افراد انگشتشماری در حال معاشرت هستند. این در حالی است که به واسطهی شرایط شغلی، تحصیلی و غیره، از پایه و اساس امکان این قطع
ادامهی حیات موسسات اداری و خدماتی در گرو استقبال مخاطبین از خدمات آنها میباشد. این موسسات میکوشند تا با خلق شیوههای نوین توجه مشتریان بیشتری را به خود جلب نمایند. در این راستا ضمن آموزش کارکنان خود مقرراتی را نیز جهت احترام به مراجعین و حفظ و تبیین جایگاه و حقوق کرامت انسانی آنان وضع میکنند. بر خلاف آن باور سنتی مبنی بر بدرفتاری کارکنانِ ادارات با مخاطبین خود و کارشکنی در انجام امور آنان سازمانها در سالهای اخیر روند رو به بهبودی در افزایش حس انساندوستانه در کارکنان و پایبندی به ارزشهای اخلاقی را در پیش گرفتهاند. اما با وجود
بدا بر مردمی که دچار خودشیفتگی جمعی شدهاند. آدمهای بیطبقهای که هیچند و میگردند و میگردند تادستهای برای خود دست و پا کنند و به آن بپیوندند تا هویتی که نه از آنِ خودشان بلکه تمامأ با فردیتشان بیگانه است بهدست بیاورند. قومیت، لهجه، نژاد، شغل، ثروت، نام محله، جنسیت و هزار چیز دیگر که فاقد ارزش ذاتی میباشند را نه به عنوان تفاوت که به عنوان تمایز و برتری برمیگزینند تا خودی نشان دهند و عرض اندامی کنند. فرودستان خود را تحقیر و بر آنها فخر میفروشند و بهناچار نسبت به طبقهی فرادست خود احساس حقارت و حسادت میکنند. محرومند
دخترم! به تو مینویسم. به تویی که تا این زمان نمیشناسمت. در شبی که احساس کمرشکن تنهایی حُلول تازهی عشقی را در خود هضم میکند و مرا بهناچار به سوی تو میراند. دوستت دارم بی آنکه بدانم کیستی و میستایمت به خاطر شکوه وجودت که هنوز ناپیداست. دخترم، ای روح
