چلیپای رنج

cross

صلیب، یادبود رنجِ آدمی‌ است

نگاه کن که چگونه مصیبت‌بار

 تا قربان‌گاه بر دوشِ زخم خورده می‌کِشد

چلیپایِ رنج خویش را

تا کِی جان از کف بگذارد

 و کجا بار بر زمین نهد

این آدمی‌زاده‌ی رنجور، در انتهای هستی

درد، قامت درختی است

 برایستاده در شمایل صلیب

چلیپایِ به زنجیر درآمده

آراسته به غفلت

به گریبانِ آدمی

برچسب‌ها: , , , ,
لطفا «دیدگاه» خود را بنویسید:
2 دیدگاه
  1. سپاس‌گزارم از شما. خودم خیلی این شعر رو دوست دارم. حکایت رنج همیشه همراه انسان است. گاه بزک شده و فریبنده چون صلیبی در زنجیر و گردن‌بندی از طلا

  2. شعر خوش‌آهنگ و پرمفهومی بود. لذت بردم. به زیبایی هم خوانده شده، هم آهنگ و هم صدای قشنگی بود. پاینده باشین.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

فهرست

آمار
  • 0
  • 38
  • 11
  • 113
  • 29
  • 103,070
  • 20,952